'Zelfportret' (naar zelfportret van Rembrandt uit 1629)

Oude damesshawl van kunstzijde, bedrukt met een motief van koets- en stallantaarns, waarop in het midden een zelfportret is geschilderd (naar het zelfportret van Rembrandt van 1629). Het geheel is iets opgevuld, sterker opgevuld springen enkele lantaarns uit de voorstelling naar voren. Pluizig nepbont, gladde voeringstof of gewatteerde stof vormen de ongebruikelijke ondergrond van de schilderijen van de Amsterdamse kunstenares C.A. Wertheim (1962). Niet het traditionele witte schilderslinnen waar zij gedurende haar opleiding mee werkte, maar kant-en-klaar bedrukte stoffen en lapjes die zij op de markt of in handwerkzaken vindt, inspi¬reren haar. Niet alleen het uiterlijk van de stoffen vormt voor haar een uitdaging, ook de motieven worden vaak geïnte¬greerd in de geschilderde voorstelling. Zo schilderde zij naar een schilde¬rij van J.L. David (1801) Napoleon te paard op een stof, gedessineerd met paar¬den¬halsters; een zelfportret naar een zelfportret van Rem¬brandt op een oude damesshawl met een motief van koets- en stallan¬taarns. Soms voegt zij borduursels of stiksels toe, knipt plaatselijk stof weg of vult juist delen op om een dieptewer¬king te krijgen, zoals in het gezicht van Rembrandt van het genoemde schilderij. Wertheim grijpt in haar voorstellingen terug op bekende, maar ook minder bekende mees¬terwerken uit de kunstgeschie-denis. Vooral portretten van schilders als Rembrandt, Frans Hals, Vermeer maar ook van Ingres en Manet vormen voor haar een bron van inspiratie. Het blijft echter niet bij het copiëren van de gezichten. Door minimale veranderingen slaagt zij er steeds weer in haar eigen gelaatstrekken subtiel weer te geven. Haar eigen ogen, nu eens spottend dan weer weemoedig zijn herkenbaar in 'La grande Odalisque' van Ingres en in het zelfportret 'Coca-cola' naar het schilderij 'Marketent¬ster' van Jan van Bij¬lert, ca. 1640. Soms ontstaat door die ver¬schil¬len¬de elemen¬ten en ge¬laagdheden bewust een ironisch commen¬taar. Wertheim is op een overtuigende wijze in staat een brug tussen kunst en kitsch te slaan.
Vervaardiger
C.A. Wertheim
Plaats
Amsterdam
Datering
1990
Objectnummer
BK0223
Objectnaam
kunstwerk, wandobject
Materiaal
acrylverf, kunstzijde
Techniek
beschilderd, gestikt, gewatteerd
Deelcollectie
beeldende kunst
Afmeting
breedte: 65.0 cm, hoogte: 63.5 cm
Herkomst
aankoop 1990, subsidie Provincie Noord-Brabant
Tentoonstelling
  • C.A. Wertheim. Gemeentemuseum Arnhem, 1992-02-08 t/m 1992-03-29
  • De Verzameling in Beeld : hedendaagse kunst. Nederlands Textielmuseum, 1991-02-01 t/m 1991-03-24
  • Een teken aan de wand : traditie en vernieuwing van het Nederlandse wandkleed, 1950 tot heden. Triënnale Internationale de la Tapisserie de Tournai, 2001-03-03 t/m 2001-06-10
  • Nabeelden van de oude meesters. Arti et Amicitia, Maatschappij, 1997-04-19 t/m 1997-05-18
  • Nederlandse beeldende kunst textiel. Galerie Het Kapelhuis (Amersfoort), 1990-10-21 t/m 1990-11-25
  • Overspel? De relatie tussen kunst en vormgeving. Kunsthal Hof 88, 1996-04-13 t/m 1996-05-15
  • Overspel? De relatie tussen kunst en vormgeving. Nederlands Textielmuseum, 1995-10-07 t/m 1996-01-14
  • Rembrandt vice versa. Kunstcentrum Delft, 1999-12-18 t/m 2000-01-29
  • Signalement: C.A. Wertheim, schilderijen en tekeningen. Nederlands Textielmuseum, 1994-11-10 t/m 1995-01-08
Documentatie
  • C.A. Wertheim Original (Caroline Boot) (p. 14)
  • Mooie stukken 1958-1998: hoogtepunten uit de collectie van het Nederlands Textielmuseum (Godert van Colmjon) (p. 67)
  • Nederlandse beeldende kunst textiel (Hanneke Oosterhof (eindred. en inl.))
  • Oud en nieuw: oude kunst als inspiratiebron voor nieuwe kunst (Pam Emmerik)
  • verzameling in beeld (Pieter de Dreu)
  • verzameling in beeld: de kollektie van het Nederlandse textielmuseum is geen lappendeken meer (Thea Figee)