Design Contest 2017 | Publieksprijs

Design Contest 2017 | Publieksprijs

Ruim 100 getalenteerde (jonge) ontwerpers doen dit jaar mee aan de Design Contest 2017 | Reinventing Textiles. Iedere deelnemer heeft een bijzonder product of materiaaltoepassing ontworpen, waarbij de toepassing van het thema ‘Reinventing Textiles’ een meerwaarde oplevert.

De Jury
De vakjury, bestaande uit Simone Post, Martijn van Strien en Suzan Rüsseler selecteerden een top 15 van beste kandidaten.

Stem mee - Publieksprijs
Naast de winnaars van de vakjuryprijs wordt er een publiekswinnaar gekozen. De publiekswinnaar wint €50 shoptegoed in de (web)shop van by TextielMuseum.
Stemmen kan tot woensdag 22 november 20:00u via de Facebook-pagina van het TextielMuseum.

Prijsuitreiking - Design Contest 2017
26 november 2017
13:00 - 16:00 uur
Auditorium, TextielMuseum

Tentoonstelling - Top 10 van de Design Contest
26 november - 10 december 2017
Panoramadeck in het TextielMuseum.

 

De volgende projecten zijn geselecteerd voor de Top 15:


Anna Astapova
In haar project gebruikte Anna een stapel oude kleren om een boodschap over te brengen over onze maatschappij, need less. Dit project is een uitbreiding op haar Graphic Knitware, waarin ze zachte lijnen van handwerk combineert met strakke lijnen van grafisch ontwerp.

In her project Anna used a staple of old clothes to communicate a message about our society, need less. This project is a part of her Graphic Knitware, in which she combines the soft angels of handcraft with the straight lines of Graphic Design.


Alicja Konkel
Alicja Konkel voorspelt dat alle materialen in de nabije toekomst zullen worden hergebruikt. Met haar ontwerp voor biologisch afbreekbare schoenen, gebaseerd op de aboriginals die hun schoenen precies een reis lang dragen voordat ze verteerd zijn, wil zij de consumenten bewust maken van de natuur en van zichzelf.
 
Alicja Konkel predicts all materials in the near future will be re-used. With her design for biodegradable shoes, based on the aboriginals whose shoes were used up in exactly one journey, she wants to raise awareness among consumers about nature and about themselves. 

Billie van Katwijk

Billie liet zich voor haar project inspireren door een toekomstige exodus van de mensheid naar Mars. Zij stelde zich voor dat mensen daar hun eigen lichaam gebruiken voor de productie van materialen. Billie focuste zich op haar en ontwierp daarmee textiel om een warme sfeer te creëren in de koude, futuristische omgeving van een ruimteschip. Het patroon van haar kleed is gebaseerd op het landschap van Mars.

Billie was inspired by a futuristic exodus from mankind to Mars. She imagined how people will use their own bodies for the production of raw materials. In this project Billie focused on human hair, an designed textile to create a comfy atmosphere within the cold environment of a space craft. The pattern of the carpet is inspired on the landscape of Mars.

 

 

 

 

 

 

Bram Vos
In zijn utopische idee ziet Bram vertical farming als dé toekomst voor onze agricultuur, en daarmee ook als basis voor textiele grondstoffen. Het gebouw van TextielMuseum Tilburg kan in Bram’s visie bebouwd worden met kassen waarin bijvoorbeeld hennep verbouwd kan worden. Dit kan een start zijn voor een milieuvriendelijke basis voor textiele productie.

In his utopian idea Bram sees vertical farming as the future for our agriculture, an d by that also as base voor the production of textile materials. In his vision, the building of TextielMuseum Tilburg can be covered with greenhouses in which hemp can be produced. This could be a start for an eco-friendly way of producing textiles.

 

 

 

 

 

 

 

Cox Janssens

Textiel wordt vaak als wegwerpproduct gezien. Dit komt door de kwaliteit ervan, maar ook door het gedrag van de consument: mensen zijn steeds sneller verveeld door hun kleding en verliezen de vaardigheden om deze goed te behandelen. In haar project ‘Time Included Cloth’  verleidt Cox Janssens gebruikers om de levensduur van de stoffen te verlengen, doordat er mooie veranderingen plaatsvinden tijdens normaal gebruik. Tijd en slijtage worden nu omarmd: verouderingsprocessen die ontstaan door wassen, frictie en zonlicht vergroten de waarde en schoonheid van deze textielontwerpen. 

 

Dorian Koelmans

Jaarlijks worden er tonnen aan brandweerslangen afgeschreven. Ontworpen om onverwoestbaar te zijn is het zeer milieubelastend om de slangen te verwerken. Afge­schreven door de brandweer wil niet zeggen onbruikbaar als interieur- of modestof. Voor Dorian was dit het uitgangspunt van zijn ontwerpproces. Niet alleen wilde hij de technisch superieure kwaliteit van de brandweerslang toepassen in zijn product, maar ook gebruiken maken van de aantrekkingskracht van de vrolijke kleuren die ze hebben.

On a yearly basis tons of fire hoses are thrown out. Designed to be indestructible their disposal is very harmful for the environment. However, written off by the fire brigade does not make them useless as building material in fashion or interior. For Dorian, this was his starting point in the design process of this product. He wanted not only to apply the technical superior quality of the fire hose in the function of the product, but also to use the charm of the bright colours in which they are produced.

 

Guy Megides

Guy gebruikt in zijn project afvaltextiel als grondstof voor een nieuw materiaal. Hij vraagt zich af waarom kledingstukken waarin zoveel werk zit, zo makkelijk afgedankt worden, in plaats van ze opnieuw in te zetten.  Door lagen textiel te lijmen en samen te persen ontstaat er een stevige plaat, gelijkend aan hout. Met zijn project presenteert hij een oplossing, en hoopt de industrie te inspireren op een andere manier om te gaan met afval.

In his project Guy uses textile waste as raw material for a new building material. He wonders why clothes, which production takes a lot of time, are thrown away this easily instead of re-using them. By gluing and pressing together layers of textile a new sort of board material emerges. With his work he presents a solution, and hopes to inspire industries to look at waste in a different way.

 

Loan Favan

Loan presenteert in haar project een laboratorium gesitueerd in een dystopische toekomt. In haar lab vinden experimenten plaats waarin ze zoekt naar technieken om textiele materialen geschikt te maken voor menselijke consumptie, met in haar achterhoofd de vraag: Wat is de toekomst van de eeuwige behoefte van de mens om te produceren, wat gebeurt er als de aarde verzadigd is van spullen?

In her work Loan presents us a laboratory situated in a dystopian future. In her lab she experiments with techniques of making textile materials suitable for human consumption, while asking herself the question: What is the future of human kinds eternal desire for production, what happens if the earth is saturated with goods?

 

Marion Lim en Laura Conill

Met hun object willen Marion en Laura mensen de mogelijkheid geven om thuis te kunnen recyclen. Voor 3D-printen zijn al veel grondstoffen gebruikt, het gebruiken van textielafval als basis is echter vernieuwend, en geeft mensen een speelse en praktische manier om hun oude kleding te verwerken in plaats van weg te gooien.

Marion and Laura want to give people the opportunity of recycling at home. A lot of raw materials have already been used for 3D-printing, however, the use of textile waste as a base material is innovative and gives people a playful and practical manner of processing their old clothes instead of throwing them away.

 

Milou Sprokel

In haar project ging Milou aan de slag met bioplastic. Ze experimenteerde met het maakproces en ontdekte dat ze het terug kon brengen tot slechts water, zetmeel en glycerine. Op die manier werkt het als een biologisch afbreekbare lijmstof die losse materialen zoals bepaalde vezels en textiele stoffen bij elkaar kan houden zonder het gebruik van schadelijke chemicaliën.

In her project Milou worked with bioplastic. She experimented with the making process, and discovered she could bring bioplastic back to just three ingredients, wate r, starch and glycerine. By using it like this, it works like an eco-degradable glue that can attach loose materials such as certain fibres and textiles, without using harmful chemicals.

 

Nikkie Wester

Nikkie brengt een innovatief textielproject dat bijdraagt aan duurzaamheid in de mode en de textielindustrie. Haar stoffen bestaan uit meerdere lagen, die door slijtage tevoorschijn komen. Op deze manier is beschadiging een verrijking in plaats van e en reden om afstand te doen van het materiaal.

Nikki presents an innovative textile project that contributes to sustainability in fashion and the textile industry. Her fabrics consists of multiple layers that reach the surface by wearing it out. This way damage is enriching the fabric, instead of giving you a reason to get rid of it.

 

 

 

 

 

 

Pauline Augustoni

Pauline zet in haar project kleding in als middel om mensen dieper met elkaar in contact te brengen, door letterlijk elkaars kleding te binden. In haar werk ziet ze het repareren van kleding als een medische ingreep, waarbij een donorkledingstuk nodig is. Op deze manier ontstaat er een connectie tussen de eigenaars van beide kledingstukken, en is er meer aandacht voor de schoonheid van het repareren ten opzichte van het weggooien.

In her project Pauline uses clothes as a mean for bringing people together, by literally stitching their clothes together. In her work she sees mending clothes as surgery that needs a piece of clothing as a donor. This way a connection is made between the owners of both garments and Pauline raises attention for the beauty of mending against disposing.

 

Regine Nusselein

Regine brengt ons een plan waarin ze toont hoe we als TextielMuseum in kunnen haken op de circulaire economie. In haar visie biedt ons lab een abonnement aan, waarin men een trui van hoogwaardige garen kunnen kopen. Deze wordt na een jaar uitgetrokken en opnieuw gebreid naar een ander ontwerp. Op deze manier wordt je elk jaar voorzien van een nieuwe trui, zonder dat het nieuwe grondstoffen kost. Dat is een absolute vernieuwing in de verduurzaming van de textielindustrie.

Regine shows us a project that shows how TextielMuseum Tilburg can hitch into the circular economy. In her vision the Textile laboratory of the museum offers a subscription in which people can buy a sweater from outstanding quality of yarn. After one year this will be pulled out and re-knitted to a new design. In this way you will be provided by a new sweater without waste of materials. This can be an innovation in making the textile industry more sustainable.

 

Tom van Deijnen

In zijn project laat Tom zien dat reparatie een toevoeging kan zijn aan het uiterlijk van een textiel product. Door de wijzigingen aan het product juist opvallend te maken versterkt hij de gebruiksgeschiedenis, en maakt het daarmee extra waardevol voor de eigenaar.

In his project Tom shows a restoration can be an addition to the looks of a textile product. By making the repair stand out he reinforces it’s user history and makes it even more valuable for the owner.

 

 

 

 

 

Veerle Kluijfhout

Veerle houdt zich als ontwerper bezig met de manier waarop wij ons verhouden tot producten in onze consumptiemaatschappij. Waarom kennen wij sommige materialen waarde toe, en willen we van andere materialen het liefst zo snel mogelijk af? Door truien te maken van kattenhaar maakt zij ons op een speelse manier bewust van deze vraag, want wat is eigenlijk het verschil tussen kasjmier, angora of haar van een heel normale huiskat?

As a designer Veerle is interested in the way in which we relate to the products in our consumer society. Why do some materials have value, and others don’t? By knitting sweaters of cat hair makes us aware of this question in a playful manner, because, what actually is the difference between cashmere, angora or hair of an ordinary domestic cat?

Wille-Meike Brand

Door de lage prijzen en de snel veranderende trends worden kledingstukken tegenwoordig makkelijk weggegooid. Polyester is een materiaal dat voornamelijk gebruikt wordt in de goedkope mode-industrie. Door te experimenteren met het afval van dit materiaal ontdekte Meike een nieuwe druktechniek. Door gebruik te maken van een hittepers drukt ze de ‘ziel’ van een kledingstuk op een absorberende ondergrond zoals textiel, maar ook papier, zonder te verven, dat een van de meest vervuilende onderdelen is van de textielindustrie.

Due to low prices and the fast-changing trend-cycle garments are discarded very easlily. Polyester textile is a material that is mainly used in the cheap fashion industry. From experiment with the abundance of this waste material Meike found a printing technique. With the use of a heatpress the “soul” of a garment can be transferred onto another absorbing surface, such as textile but also paper, without dying, which is one of the most polluting parts of production of textile objects.

 

 

 

 

Spelregels:

Er kan gestemd worden tot 22 november 2017, 20:00u.

- De publiekswinnaar wint €50 shoptegoed te besteden in de (web)shop van by TextielMuseum.

- De publiekswinnaar wordt tijdens de prijsuitreiking op 26 november 2017 bekend gemaakt.

- De publiekswinnaar dient aanwezig te zijn bij de prijsuitreiking om de prijs in ontvangst te nemen. In het geval dat de deelnemer niet aanwezig kan zijn bij de uitreiking dient dit 48 uur voor de uitreiking te worden doorgegeven.

- Bij (een poging tot) fraude wordt een deelnemer per direct gediskwalificeerd.